Қазақтың бойындағы серпін мен сезім – кездейсоқ құбылыс емес. Ол ғасырлар бойы қалыптасқан ұлттық жадының, тарихи сабақтастықтың және рухани қуаттың табиғи жаңғыруы. Ұлттың өміршеңдігі оның жерінің кеңдігімен немесе байлығының молдығымен ғана өлшенбейді. Ұлттың шынайы қуаты оның тілінде, тарихи жадында және рухани тұтастығында жатыр.
Тіл – ұлттың жаны. Тіл жоғалса, халықтың тарихи жады әлсірейді, рухани тұтастығы бұзылады. Сондықтан ұлттық тіл тек қатынас құралы ғана емес, ол – ұлттың дүниетанымы, ойлау жүйесі, мінезі мен болмысының көрінісі. Қазақ тілі арқылы ұрпақ ата-баба мұрасымен жалғасады, ғасырлар қойнауынан жеткен даналық пен тәжірибені бойына сіңіреді.
Тарихи тамырластық – халықтың өзін-өзі тануының негізі. Өткенін танымаған ұрпақ болашағын айқындай алмайды. Өзінің шыққан тегін, жүріп өткен жолын, тарихи тұлғаларын, рухани құндылықтарын таныған халық қана ұлттық бірегейлігін сақтай алады. Сондықтан тарихи таным – өткенді дәріптеу ғана емес, бүгінгі мен келешектің арасындағы алтын көпір.
Ұлттық тіл мен тарихи тамырластық өзара ажырамас ұғымдар. Тіл тарихты сақтайды, тарих тілдің қадірін арттырады. Осы екеуінің өзегіне рухтың қуаты сіңген кезде ұлттың қайта түлеуі басталады. Өйткені рух – халықтың ішкі қуаты, ұлттық мұратқа бастайтын күш. Рухы мықты халық қандай қиындық көрсе де өзінің болмысын жоғалтпайды.
Бүгінгі қазақ қоғамының алдында тұрған маңызды міндеттердің бірі – ұлттық рухты тарихи сана арқылы нығайту. Бұл міндетті жүзеге асыру үшін ұлттық тілдің қоғамдық мәртебесін күшейту, тарихи танымды тереңдету, жас ұрпақтың бойына елдік құндылықтарды сіңіру қажет. Сонда ғана ұлттың жаңғыруы сыртқы өзгерістермен емес, ішкі рухани серпіліспен жүзеге асады.
Қазақтың ояну бейнесі – өзінің ана тілін ардақтаған, тарихи жадына адал болған, ұлттық құндылықтарын сақтаған, болашағына сеніммен қарайтын елдің бейнесі. Бұл – өткеннен қуат алып, бүгінін бекемдеп, келешегін айқындаған халықтың келбеті. Мұндай ұлт үшін тарих – тағылым, тіл – тұғыр, ал рух – мәңгілік қозғалыстың қайнар көзі.
Ұлттық тіл мен тарихи тамырластықтың өзегіне рухтың қуаты сіңген кезде қазақтың бойында ұлттық жаңғырудың жаңа сапасы қалыптасады. Сонда ғана ұлт өзін толық танып, өзінің тарихи миссиясын терең түсінеді. Бұл – қазақтың рухани тәуелсіздігіне, мәдени тұтастығына және ұлттық болмысының нығаюына бастайтын жол.
